Asociación Nós Mesmas

Queda moito por facer para ser Nós Mesmas

Orgullo LGTB Vigo 2018

Nin disfóricas nin incongruentes.

Batukada feminista

Reivindicación

Visibilidade lésbica 2018

Bicada polas rúas do centro Vigo.

mércores, 23 de marzo de 2011

Protesta por los 2000 días de recurso contra nuestras familias.

En julio de 2005 se aprobaba la Ley que permitía el matrimonio entre personas del mismo sexo. España se situó a la cabeza de los derechos de la población LGTB en el mundo.


Ahora, queremos recordar que esta ley fue recurrida en octubre de 2005 ante el Tribunal Constitucional por 50 Diputados del PP apoyados por su presidente Mariano Rajoy.


Hoy, 23 de marzo de 2011, se cumplen 2000 días desde que se presentó este recurso por eso HOY PROTESTAMOS junto a todas las personas que creen en la igualdad y en la democracia contra el silencio del Tribunal Constitucional, exigimos el respeto de nuestros derechos y con ello, el respeto a nuestras familias y a nuestr@s hij@s.


Queremos dejar claro que en estos casi 6 años de vigencia de la ley se han celebrado miles de matrimonios entre personas del mismo sexo, lográndose así una igualdad completa de derechos para estas y estos contrayentes, así como para sus hijas e hijos.

Esta igualdad legal, tan reivindicada, no ha traído consigo ningún perjuicio para la llamada “familia tradicional”, sino todo lo contrario. La familia no se ha visto maltratada, no ha desaparecido, no ha sucumbido, porque Lesbianas, Gays y Bisexuales nos casemos.


EXIGIMOS AL PARTIDO POPULAR QUE MANIFIESTE PÚBLICAMENTE SU APOYO A LA LEY QUE PERMITE EL MATRIMONIO ENTRE PERSONAS DEL MISMO SEXO. Y QUE, POR TANTO, DESISTA DEL RECURSO INTERPUESTO CONTRA LA MISMA.


EXIGIMOS AL TRIBUNAL CONSTITUCIONAL SU PRONUNCIAMIENTO RESOLVIENDO ESTE RECURSO, Y QUE ESTE SEA REFLEJO DE LA SOCIEDAD EN LA QUE VIVIMOS.


UNETE A NOSOTRAS HOY MIÉRCOLES 23 A LAS 17.30 EN FRENTE A LA SEDE DEL PP (c/Areal 50)


IMPORTANTE: Chegounos denegada a solicitude de concetración por que entrou un dia tarde (nunca nos sucedera e sempre as pedimos con menos tempo...) polo que o acto de esta tarde, ainda que se manten deberemos de ser menos de 20 persoas (que xa seriamos moitisimas) para non precisar permiso, e trasladamos o acto principal de hoxe ao luns 4 de abril.

de todolos xeitos insistimos que xuntar 20 persoas para nos é todo un record asi que animadevos a asistir hoxe mércores ás 17.30 por que non pode pasar por riba dos nosos dereitos, das nosas familias, porque non pode quedar tan tranquilo e impune un dirixente politico que xoga cos nosos dereitos có fin de conseguir votos, e porque ninguén pode QUITARNOS O QUE É NOSO


PLANTATE CONTRA A HOMOFOBIA E CONTRA A INXUSTIZA

venres, 4 de marzo de 2011

8 de Marzo-- DÍA INTERNACIONAL DA MULLER

Como sabedes como organización atopamonos dentro da Marcha Mundial das Mulleres, dende a que abordamos outra perspectiva do feminismo e traballamos xunto a outras entidades feministas.


Este ano para o 8 de Marzo, día Internacional da Muller, dende a Marcha Mundial das Mulleres faise un chamamento á cidadanía nesta época de crise, e a todas as organizacións sociais para unir forzas, lembrando que nestes tempos o feminismo é máis necesario:


  • O camiño para saír da crise está na asunción dos valores feministas de igualdade, corresponsabilidade e paridade se cremos que é posíbel construír outro mundo a partir dun modelo autenticamente alternativo.
  • A saída da crise ten que facerse, reivindicarse, e articularse tendo en conta as mulleres, e con visión e perspectiva de xénero.
E para celebrar este día, coicidindo este ano có entroido, faremos unha manifestación lúdico-festiva, o MARTES 8 DE MARZO, ÁS 20H, SAÍNDO DENDE A PRAZA DE PORTUGAL.

Iremos disfrazadas de "SUPERMULLERES" facendo sorna o papel que tocanos asumir traballando fora e dentro da casa e facéndonos cargo aínda doutras responsabilidades.

Repartiremos capas e a pegatina para o peito ademáis podedes ir vestidas de negro e traer unha braga vermella para por enriba dos pantalóns, xa logo perruca e complementos a gusto de cada unha.

Así se nos verá:



xoves, 10 de febreiro de 2011

Una calle en A Coruña recordará la memoria de Tomás Fábregas, histórico activista en favor de las personas que viven con VIH


El pleno del Ayuntamiento de A Coruña ha aprobado este lunes otorgar a una calle del municipio el nombre de Tomás Fábregas, un coruñés que se convirtió en abanderado en la defensa de los derechos de las personas con VIH en Estados Unidos. Siempre se recordará su combate contra la ley que prohibía el acceso a ese país de las personas seropositivas, una norma que no fue derogada hasta octubre de 2009.

Tomás Fábregas nació en 1958 en A Coruña. Licenciado en Geografía e Historia, en 1979 se marchó a trabajar a Estados Unidos. Enfermo de sida, se convirtió en un destacado activista en favor del colectivo. Miembro directivo de la San Francisco AIDS Foundation, todavía se recuerda su desafío al Gobierno de Estados Unidos allá por 1992. cuando acudió al Congreso Internacional sobre sida que se celebró en Ámsterdam. Allí declaró públicamente su condición, anunció su número de vuelo, y retó a la administración estadounidense a que a su vuelta lo detuviese (la prohibición de entrar a Estados Unidos a las personas que viven con el VIH había sido introducida en 1987). En el aeropuerto de San Francisco lo esperaban varias decenas de activistas. Las autoridades no se atrevieron a aplicar la ley.

Fábregas falleció en Oakland en 1994, y fuera de España es una figura reconocida. La San Francisco AIDS Candlelight Vigil concede anualmente los Premios Tomás Fábregas en la lucha contra el sida. También ha sido reconocido por el Ayuntamiento de San Francisco o la UNESCO. Por lo que se refiere a su legado documental, fue donado por su novio, Jeffrey L. Brooks, a la GLBT Historical Society de San Francisco.

Hoy, por fin, la memoria de Fábregas es reconocida en el país que lo vió nacer, despúes del esfuerzo realizado durante tantos años por el colectivo coruñes Milhomes, y en especial su presidente Jose Carlos Alonso.

sábado, 8 de xaneiro de 2011

ARTIGO: "Todas las familias importan" e ti ¿qué opinas?

Deixamos aqui o link do artículo de opinión "Todas las familias Importan" escrito por Toni Poveda, presidente da FELGTB o día 2 de Xaneiro no díario PÚBLICO.

"Proteger a la familia no es enjuiciar constantemente las formas en que cada pareja quiere configurar libremente su unión sentimental, es preocuparse por el bienestar de sus componentes" TONI POVEDA


Si, dende fai 5 anos existe o dereito o matrimonio para ás persoas homosexuais, pero TI QUE OPINAS:
¿Considerades qué, no voso entorno máis próximo, é patente este cambio?
¿É unha realidade na Galiza qué o matrimonio favoreceu a visibilidade ou foi alga máis para "achacar" ás persoas homosexuais?
¿Qué tipo de argumentos pensas que son necesarios para defender a igualdade dunha familia homoparental ante unha tradicional?

Neste novo ano seguiremos loitando polos nosos dereitos, en especial defenderemos e traballaremos o tema das "familias diversas" ante as situacions controvertidas xurdidas nos últimos tempos.

PARA PARTICIPAR CONNÓSCO MÁIS ALÁ DA TÚA OPINIÓN CONTÁCTANOS NO TLF: 647774051 OU POR MAIL NO nosmesmas@felgtb.org (reunimonos case tódolos vénres ás 18h na Casa da Muller)

xoves, 23 de decembro de 2010

Salir del armario: Empoderate!

Despúes de contar nuestras historias y reflexionar sobre ellas, de darnos un espacio propio y valorarnos por lo que somos, hoy, jueves, vamos a centrarnos en en nuestras capacidades, en cómo nos vemos y cómo hacemos que nos vean, vamos a EMPODERARNOS.

Empoderarse se refiere a un proceso en que la mujer alcanza el control de su propia vida y sus condiciones. Es un proceso de cambio de dependencia, marginalización y inseguridad a independencia, participación, toma de decisión y autoestima fortalecida.

Esto así teóricamente queda muy bonito y muy profundo, pero (lo importante) ¿cómo hacemos eso?

El empoderamiento es un proceso personal de cada mujer, no vale hablar de dar poder a otra persona. Es nuestro y para nosotras mismas.

Pues creo que ya lo estamos haciendo, tomando las riendas de nuestra vida, aceptandonos como somos y no por lo que los demás acepten o no acepten de nuestra persona, levantando la voz y diciendo: aquí estoy, soy así y punto. Haciendo nuestras propias vidas. Teniendo conciencia del lugar que la sociedad nos ha hecho ocupar, por un lado como mujeres y por otro como lesbianas, y romper con ello, sin tapujos.....

Es importante, que tomemos conciencia individual y grupal de nuestros propios derechos y capacidades, además de hacer conscientes determinados mensajes culturales de opresión y subordinación que tenemos muy, pero que muy, interiorizados.

Os dejamos un poema tremendo sobre nuestra fuerza interior de Maya Angelou:

Podrás inscribirme en la historia

Con tus mentiras amargas y retorcidas,

Podrás arrastrarme en la basura misma

Y a pesar de todo, como el polvo, me levantaré.

¿Te desconcierta mi insolencia?

¿Por qué te acosa la melancolía?

Porque camino como si tuviese pozos de petróleo

Bombeando en mi sala de estar.

Igual que las lunas y los soles,

Con la certeza de las mareas,

Igual que las esperanzas que alto vuelan

A pesar de todo me levantaré.

¿Querías verme destruida?

¿Con la cabeza inclinada y los ojos cerrados?

Los hombros caídos como lágrimas.

Debilitada por mis gritos conmovedores.

¿Te ofende mi arrogancia?

No lo tomes tan a mal

Porque me río como si tuviera minas de oro

Cavándose en el patio de atrás.

Puedes dispararme las palabras,

Puedes cortarme con los ojos,

Puedes matarme con tu odio,

Y a pesar de todo, como el aire, me levantaré.

¿Te desconcierta mi sensualidad?

¿Te resulta una novedad

Que baile como si tuviera diamantes

En el medio de mis muslos?

Desde los cobertizos de una vergüenza histórica

Me levanto

De un pasado enraizado en el dolor

Me levanto

Soy un océano negro, impetuoso y extenso,

Fluyendo y embraveciendo soporto la marea.

Dejando atrás noches de espanto y miedo

Me levanto

En un nuevo día asombrosamente claro

Me levanto

Con los talentos que mis ancestros dieron,

Yo soy el sueño y la esperanza del esclavo.

Me levanto.

Me levanto

Me levanto.

mércores, 22 de decembro de 2010

Salir del armario: Un momento divertido

…DEJEMOS DE LADO LO NEGATIVO… ahora toca el compartir un momento divertido y “reírnos de nosotras mismas”….

Con lo sano que es…


Te invito a que compartas con nosotras esos videos que nos han robado un montón de sonrisas…y si conoces alguno más cuelgalo aqui para verlos todas.


El primero es Homotipos (supongo que todas lo conoceis,pero si no os lo recomiendo… (creado por Maria Leal and Company)

http://www.youtube.com/watch?v=nOPX0d9Ei78


La segunda parte de Homotipos (está en tres partes):


Primera parte: http://www.youtube.com/watch?v=XFQ1EBih4jI

Segunda parte: http://www.youtube.com/watch?v=-_CwUj4dhwQ

Tercera parte: http://www.youtube.com/watch?v=aRNDknEwb-s


Jajajaj…ahora me quede pillada viéndolo y la verdad aun me sigo riendo…

Gracias Maria por crear esta maravilla


Y bueno de videos chorras tengo que poner el "Chiqui Bollo": (chorrada masima, pero es super divertido…)

http://www.youtube.com/watch?v=8BRB-_XSbkI&feature=related


Bueno ahi quedan, y como decia en el post del Lunes Miriam, lo bueno es saberse reir de una misma!!

martes, 21 de decembro de 2010

Salir del armario: Sé protagonista de tu vida

En algún momento de nuestra vida, parece que nada “tiene sentido” que todo lo que creíamos carece de lógica, que por mucho que busquemos respuestas a preguntas no llegan…

Sensaciones, proyecciones de vivencias, de momentos vividos, decepciones con los padres, decepción por esfuerzo sin recompensa: en un trabajo, estudios, por creer y luchar por una persona y te das cuenta de que esa persona es una desconocida... si duele, pero no nos podemos dejar caer, porqué?

Porque nos tenemos a nosotras mismas, te tienes a ti, apreciarse y quererse a una misma como es, es lo más difícil que podemos conseguir y lo que nos va a llevar a que todo lo que consigamos después o nos propongamos conseguir sea más fácil.

Esto muchas veces lo olvidamos que somos protagonistas de nuestras vidas, que aunque parezca que las escenas nos hundan, no, vivimos, nos levantamos y no nos rendimos por que nosotras decidimos y elegimos los caminos, que puede que nos equivoquemos, puede ser que el camino sea una mierda...pero lo vivimos, nos quejamos, lo disfrutamos, y que mejor sensación es cuando nos sonreímos sin querer?...

Así que tras este tostón solo quiero que TE DEDIQUES cinco minutos para reflexionar.

HOY MARTES cuelgo una parte de unos correos que me escribió mi amiga “La Sabia” ;) en momentos que he tenido de bajón, y que leerla me ayudo a ver las cosas desde otra perspectiva, a verlas desde mi misma y no desde los demás, gracias a sus palabras me hizo recordar algo imprescindible y que yo no veía: el valor de mi persona…

Somos seres llenos de ilusiones y sueños y ansiamos hacerlos realidad, a veces, como parece que es este caso, el precio parece ser demasiado alto, pero nunca... y léelo bien, nunca es por nada. Cumplir un sueño es algo que siempre vale la pena, bien sea para ver dibujada una sonrisa en la cara día tras día, o bien para ser conscientes de lo que es estar viva.

Más de una vez mis amigas me dijeron que non intentara cumplir alguno de mis sueños porque darían paso a la desilusión, y alguna vez tuvieron razón y caí en un pozo oscuro que parecía no tener fin, pero no es cierto, es sólo una sensación. Porque de ese pozo se sale, porque no estás sola, nunca estás sola, y aunque la vuelta a la realidad sea dura, cuando consigues ver el sol de nuevo de das cuenta que eres más fuerte, mejor persona, que tienes las metas mejor definidas y eso, aunque ahora no signifique nada para ti... es mucho.

La otra opción sería dejar que todo pasara a tu lado sin rozarte, sin emocionarte, sin alegrías ni penas, y ¿es realmente eso una opción? conozco chicas que viven así, a través de las experiencias de las demás por el miedo que sienten a vivir su propia vida, y por lo que sé de ti, no eres esa clase de chica. Eres vitalista y te formaste a ti misma. Por eso te dejo aquí estas lineas, que aunque no sean mucho... son para decirte que vas a tener que pasar unos días malos, eso no te lo va a quitar nadie, pero vas a superarlos, y te vas a redescubrir... porque vivir vale la pena, porque tú vales la pena. ánimo, y pon la vida siempre en el futuro que está a la vuelta de la esquina esperándote con los brazos abiertos.


Todos ven lo que tú

aparentas;

Pocos advierten lo que eres...

y pocos se esfuerzan en conocerte


Pero para eso estas tú, quien se conoce quien se tiene que valorar y quien se tiene que sonreir cada mañana cuando se ve al espejo...


sonrie siempre!